De maand Maart ...

Het is weer Maart …

Het voorjaar is onderweg. En hoewel ik absoluut geniet van de eerste zonnige dagen, blijft het voor mij een maand van afscheid. Ook dit jaar ...

Dit jaar begon de maand Maart met het afscheid van een vriendin uit het verleden. Een sprankelende vrouw die voluit van het leven genoot en een aantal jaar geleden te maken kreeg met een levensgroot gezondheidsvraagstuk. Haar lijf werd ziek en liet haar daardoor langzaam in de steek. Haar spirit was daar nog-niet klaar voor en iedere keer weer werd ze blij van hetgeen nog wel mogelijk was. En terwijl zij nog zo graag bij haar gezin had willen blijven, moest zij dit leven loslaten. Een verdrietige tijd voor eenieder die haar zo lief heeft. Men zal door een rollercoaster van emoties heen de rouw om haar verlies in de ogen gaan kijken. Wellicht gefrustreerd, gewoonweg boos, liefdevol terugdenkend en misschien ook opgelucht zijn. Haar ontzettend missen, lachen om de anekdotes over haar, elkaar vasthouden en veel tranen van verdriet laten stromen. Men zal proberen overeind te blijven om langzaam het leven  – zonder haar – te kunnen gaan leven.     

De maand Maart is voor mij een maand waarin ik veel afscheid heb moeten nemen van mensen die mij ontzettend lief waren en nog steeds zijn. Ze gingen eenvoudig dood. Ik weet, dat klinkt wat klinisch en toch is een feit. Je wordt op een bepaald moment geboren en er komt een tijd dat je deze wereld moet verlaten. En in de tussenliggende tijd hebben we het leven. Een leven waarin we mensen ontmoeten en afscheid moeten nemen, in welke vorm dan ook. En daar waar wij, in de westerse cultuur de geboorte van het nieuwe leven vieren, hebben we moeite met de dood. Is onze sterfelijkheid een beladen onderwerp waar vele van ons liever bij wegblijven. Oprecht moeite hebben om de juiste woorden te vinden en de emoties te voelen die het gemis van de ander achterlaten.

Het rouwen om het verlies wordt ons helaas nog-niet geleerd. Onze kwetsbaarheid onder ogen te zien is daarbij misschien wel het dilemma. We denken veelal dat ons leven maakbaar is, forever young en happy. We spreken in het algemeen over het overwinnen van ziekten door ertegen te vechten en vinden het zo ontzettend ingewikkeld om te accepteren dat het soms of zomaar ineens anders kan zijn.

Dat je zoon van drie-en-twintig op een ochtend niet-meer wakker wordt, je moeder van vijfennegentig dankbaar sterft of je kleindochter van vier dagen al sterft. Ofdat je afscheid moet nemen van je allerliefste broer, je levenspartner nog voor zijn zestigste verjaardag het leven achter zich laat, je allerbeste vriend op zijn veertigste tijdens het tandenpoetsen in elkaar zakt en reanimatie geen positief resultaat heeft, is in alle hoedanigheid heftig. Hoe de dood zich ook aandient en in welke vorm dan ook, het blijft een intens achterblijven. Ieder afscheid maakt dat je stil mag gaan staan bij het leven van de ander en ook het leven van jezelf. Althans, zo werkt het voor mij. Door het overlijden van mijn dierbaren ben ik steeds op een andere manier naar het leven gaan kijken: vanuit een ander perspectief en in een andere hoedanigheid. Vanachter andere ogen met een hernieuwde kijk gaan waarderen naar wat er wel was. Iedere keer moe(s)t ik zien los te komen van het leven met die ander en te accepteren dat mijn kwetsbaarheid slechts een klein onderdeel van het geheel is. En dat het leven alles – behalve maakbaar is. Want telkens als ik dacht nu ben ik waar ik wil zijn werd ik geconfronteerd met de sterfelijkheid van hetgeen mij lief was. En daar waar ik de intense pijn van het verlies zeker in de ogen heb gekeken en de rauwheid van rouw tot in mijn botten heb doorvoeld, was er ook iedere keer weer het leven dat mij uitdaagde om het in alle volledigheid te leven. Dankbaar voor wat er wel was en nog steeds mogelijk is. Dat maakt voor mij de maand Maart ook zo bijzonder … de winter raakt teneinde en met de nodige Maartse-buien ruik ik het voorjaar. En hoewel ik de komende twee weken de tijd neem om in alle rust blijvend te herdenken, voel ik de energie van het nieuwe leven wederom ontstaan. Nieuwsgierig naar dat-en-wat ik ga tegenkomen, omarm ik dankbaar daar-waar ik nu ben en dat-wat nu is.