En hoe rouw ik zelf dan …

Toen Menno te horen kreeg dat hij alvleesklierkanker had, zei hij direct dat hij hier aan zou gaan sterven. Dit is einde-oefening Peet waren zijn woorden en hij wilde direct weg uit het ziekenhuis, terug naar huis.

Ik liet het die avond op mij inwerken. Vrienden van ons kwamen langs en we belde wat mensen om ons heen. Achteraf gezien luisterde ik lamgeslagen naar de woorden die mensen uitspraken zonder dat deze mij direct raakte. Pas de dagen erna begon ik mij te realiseren wat dit ‘vonnis’ betekende. Dat ik afscheid moest gaan nemen van mijn grote liefde en het leven met hem. En dat dit onze plannen - eindelijk een huis gekocht in Zuid-Limburg – rigoureus doorkruisten. Met dit laatste kon ik nog wel leven. Het was de alvleesklierkanker die mij alle hoop ontnam op het gezellig-samen-oud-worden met Menno. Iets waar een soort van vanzelfsprekendheid op leek terwijl dat helemaal niet altijd zo was. Want ook in onze relatie zijn er de nodige momenten geweest waar we ons afvroegen of dit wel zo gezellig zou gaan worden.

Hoe-dan-ook, de hoop werd mij ontnomen en daarmee begon al direct het harde werken van de  rouw. Want naast alle emoties die zich 1000 x heftiger uitvergroot aandiende, moesten we in een doe-modus veel keuzes maken en zaken regelen. Wel of niet ons huis in Haarlem verkopen, ander huis in Limburg vinden, meerdere malen 112 bellen omdat Menno regelmatig wegviel, mensen ontvangen, boodschappen doen, blijven werken, artsen bezoeken …het was een gekkenhuis en toch namen we in alle rust bewust het besluit om ons huis in Haarlem te verkopen. We namen daarmee (onbewust) al afscheid van ons ‘oude’ leven samen en gingen op zoek naar een nieuwe plek in het zuiden van het land. En die vonden we. Een fantastisch vrijstaand huis met twee grote garages waar Menno zijn mencave heeft kunnen inrichten en een rozentuin heeft ontworpen (en gedeeltelijk zelf aangelegd). Op deze plek hebben we nog 6 maanden samen geleefd. Heb ik de ruimte genomen om afscheid te nemen, zonder hem kwijt te raken hem langzaam te laten gaan … te accepteren dat het leven vol verrassingen ook echt negatieve uitdagingen geeft en hiermee te leren omgaan.

Negen maanden na zijn ‘doodsvonnis’ stierf Menno in bijzijn van eenieder die hij daar graag bij had. Hij lag in de huiskamer, met uitzicht over zijn ontworpen rozentuin met daarachter de glooiingen van het prachtige heuvellandschap en hij was intens gelukkig zoals hij zelf aangaf.  Op natuurlijke wijze liet hij die zondagmiddag langzaam dit leven los om als laatste mij in de ogen te kijken en met zijn vertrouwde blik mij alles meegaf voor het leven zonder hem … met een grote zucht van overgave verliet hij deze wereld  … hij had er vrede mee!

Petra