Je moet het loslaten en een plekje geven ….

Een opmerking waar ik, om verschillende redenen absoluut allergisch voor ben. En ik weet dat het lastig is om de juiste woorden uit te spreken tegen iemand die afscheid moet nemen van iets dierbaars, maar zeg alsjeblieft nooit meer dat je het moet loslaten en een plekje moet geven …

Zo dat is er uit!

Wat maakt dat ik hier allergisch voor ben? Welnu en in het kort. Bij het loslaten kan het zomaar uit je handen vallen. In duizend stukken op de harde grond verpletteren. Dat alles wat zo goed en minder goed was -  onherstelbaar in gruzelementen, rijp voor de vuilnisbak. En dan het woord plekje – een verkleinwoord (jakkes) wat het verlies zo teniet doet. Zo een afbreuk op hetgeen belangrijk is voor die ander. Als laatste wil ik in dit korte pleidooi benoemen dat bij het woord moet er (bij mij in ieder geval) veel hersencellen zijn die in verzet komen en het signaal afgeven ik moet niets.  Dus de absoluut goed bedoelde woorden geven een negatieve lading die het verlies nog zwaarder en groter maken. Dat gaat niemand helpen.   

Voel en lees eens met mij mee. Laten we het hebben over loskomen.  Het loskomen van iets of iemand wat-en-dat nooit meer terugkomt. Zorgvuldig losweken van alles waar je zo van hield en hetgeen je als minder fraai hebt ervaren. Want ook daar heb je het nodige te doen. Kijken, voelen en ervaren hoe het leven zonder is. Stap-voor-stap de kwetsbare pijn liefdevol aandacht geven met daarbij de nodige tijd en ruimte om te herstellen. Zo werkt het voor mij.

Ik heb dit onder andere mogen leren in mijn rol als begeleider van transformatie bij mens en organisatie. Ruim 22 jaar kijk ik mee met mensen en organisaties hoe zij loskomen uit oude systemen en denkpatronen. Begeleid ik in de te maken nieuwe-richting-stappen. En dat we daarbij nooit precies weten hoe het nieuwe eruit gaat zien kan de nieuwsgierigheid aanwakkeren en creatief maken. Dit maakt overigens ook de nodige angst en wantrouwen los. Het kan je flink uit balans brengen en knagen aan je zelfvertrouwen.

Dit zie ik ook in mijn praktijk voor verlies, rouw en stervensbegeleiding. Want bij verlies & rouw gaat het ook over leren leven met een nieuwe werkelijkheid. Gaat het gesprek over de angst, het verdriet en de pijn van het ervaren verlies, het gemis en de ontstane disbalans.  

In de afgelopen weken sprak ik meerdere mensen die het ingewikkeld vinden om los-te-komen van het oude. Het liefst stevig vasthouden aan dat wat nooit meer terugkomt. Dit wordt als meer veilig ervaren want het onbekende geeft nog-geen houvast. Daarnaast is er een groot verdriet van het gemis. De angst voor het nieuwe geeft dan nog geen vertrouwen in dat-wat komen gaat. Er is eenvoudigweg nog-geen ruimte om een nieuwe richting in te gaan. En zonder lichtvoetig te zijn over het gevoel van de ander, denk ik dat de angst voor het nieuwe en de hierboven genoemde gedachten, het ervaren verlies zo ondragelijk maakt dat er eerst voldoende rouwruimte genomen moet worden. Ruimte en zicht om het anders vast te gaan houden. Hoe kun je het dan anders gaan vasthouden?

Door met een open mind door de pijn van het verlies heen te willen gaan. Door het in de ogen te kijken en te ervaren waar de angst zich vastklampt daar waar het juist mag loskomen. Is dat eenvoudig? Nee! Nee, want het heeft jou gebracht daar waar je nu bent. Het heeft jou gesterkt en met het nodige zelfvertrouwen gemaakt tot wie je nu bent. Een levensbepalende verlieservaring maakt dat je uit balans een nieuw evenwicht moet (her)vinden. Opnieuw mag kijken wat nodig is om zonder degene of hetgeen in de andere werkelijkheid te gaan leven. 

Meerdere (grote) verlieservaringen hebben mij gedwongen door het leven heen te bewegen. De pijn te ervaren, in eenzaamheid gedragen en hersteld door het verlies tot in mijn botten te willen voelen. Ik heb de nodige hulp gezocht en gevonden. Waarbij ik soms bewust alleen en soms bewust met ondersteuning van anderen mijn weg zocht in de nodige rouw. Met mijn persoonlijke drive te willen leven, doe ik dit ten volle door ook het verlies in het leven te accepteren. Het serieus aan te gaan door het recht in de ogen aan te kijken. Mijn grootste overwinning hierbij is dat ik heb kunnen losweken van het idee dat mijn leven maakbaar is. Waardoor ik alles dat-en-wat op mijn pad voorbijkomt meer ontspannen kan vasthouden tot het moment dat ik er afscheid van mag nemen. Ik ervaar dit inmiddels als de continue beweging van het leven. Dit geeft mij de nodige levenskracht om in balans, te bewegen in een wereld waar we halsstarrig willen vasthouden aan oude systemen en denkpatronen. Het geeft mij de juiste energie om jou en eenieder die ondersteuning nodig heeft bij verlies en rouw, te helpen bij de vraagstukken die aan de oppervlakte komen op het moment dat je ervan los mag komen.   

Wil jij met mij kijken naar jouw verlieservaring en de rouwruimte die je hierbij nodig hebt, bel of mail mij gerust.

Petra 06 512 878 20

mail@petraportengen.nl